En daar was mijn oom. De man die mijn oma voor haar dood meerdere malen de huid had volgescholden, de sympathiekeling van het millenium – met zijn onoprechte speech. Mijn zusje, die de slappe lach kreeg van het Gristelijke (en valse) gekweel van mijn veels te verwende nichtjes uit de biblebelt. Dochters van de grote scheldende sympathiekeling, die ook ten koste van zijn dochters graag wil bewijzen dat hij een heel belangrijk mens is. Mijn tante en mijn nichtje die mij na aan het hart liggen en de tranen vrijelijk lieten lopen. En mijn jongste en liefste oompje, die trouwens zo jong niet meer is, maar met de jaren wel liever wordt.

Allemaal bij elkaar. Sommige voor elkaar. En toen wilde mijn tranen ook niet meer wegblijven. Terwijl ik mee zat te giechelen met zuslief (die overigens giechelt als de muis die Loekie de Leeuw altijd gezelschap hield) kwam de dood weer eens binnen. Noelle, opa, oma en nu tante. In 5 jaar tijd moest ik van hen allen afscheid nemen. Gelukkig had ik een grote, donkere bril bij me. Dat scheelt. Tip: neem naar een begrafenis altijd een donkere bril mee.

En toen was het voorbij. Ging haar kist de grond in. Gingen wij aan de koffie en de Surinaamse broodjes. En was ik herenigd met neven, nichten, ooms en tantes die ik voor het laatst bij mijn oma’s begrafenis had gezien. En natuurlijk beloofden we elkaar om niet te wachten tot de volgende begrafenis. En natuurlijk lachten we met elkaar. Want dood is lachen en huilen. Verdriet en geluk. Waar is mijn tegeltje.

En nu weer thuis. Weer een stapje dichter bij de dood. Weer een stapje banger omdat ik nog zoveel mensen liefheb en van geen afscheid wil nemen. Maar ook vredig omdat familie echt het mooiste is wat er is. Wanneer ze niet vervelend zijn dan he. Want daar kunnen ze ook wat van. Diepe zucht.

www.xa4a.net

PR: wait… I: wait… L: wait… LD: wait… I: wait… wait… C: wait… SD: wait…

Zo ben ik maar 1.68 lang. Daar ben ik – uiteraard – niet erg tevreden mee. Gelukkig heeft god in al haar wijsheid iemand anders de wijsheid geschonken (ik ben dan wel zelden tevreden, maar god is erg lui) om hakken uit te vinden. Met hakken ontgroei ik mijn beperkte lengte met gemak. Zo was ik vandaag, met mijn nieuwste laarzen, zeker 1,78. Mooi zou je denken, nu is ze tevreden.

Maar ja, ik ben maar zelden tevreden. En ik kan je vertellen dat het soort hakken dat men onder mijn laarzen heeft gebouwd niet gemaakt zijn om op te lopen. Eerder om mee te zitten en mooi te wezen. Nou of dat laatste lukt, laat ik aan anderen over. Maar dat eerst lukt me prima. Dat is het probleem ook niet. Maar mij, mét eerdergenoemde laarzen verplaatsen naar de plek waar ik kan zitten en eventueel zelfs mooi kan zitten wezen….over dat proces ben ik niet erg tevreden.

Ooit heeft iemand namelijk straatstenen bedacht. God zal het vast niet zijn geweest, anders had ze ze vast op mijn laarzen afgestemd. Straatstenen. De grote vijand van de laars met lengteoptimaliserende werking. 10 minuten lopen, wordt opeens een hel. Het uittrekken van de vehikels een hemels ervaring.

Dat was mijn momentje van tevredenheid dan ook vandaag. Laars 1 uit. Laars 2 uit. Eindelijk tevreden……Geen garantie over de duur van deze staat. Ik ben namelijk zelden tevreden.

www.xa4a.net

In mijn leven zijn nog niet zoveel mensen heengegaan. Mijn opa aan moeders kant, het zusje van mijn beste vriendin en mijn oma. Maar het was meer dan genoeg om dood een erg onaantrekkelijk vooruitzicht te maken. Ooit was ik gefascineerd door de dood. Als kleine gothic chick (niet een echte met make-up enzo, maar meer een raar kind dat alleen kerkhoven en vampiers tekende) vond ik de dood bijzonder interessant. Niet dat ik zelf nou dood wilde. Maar het hele concept vond ik intrigerend. Totdat er mensen dood begonnen te gaan. Totdat ik op de begrafenis van mijn oma stond en de kist de grond in zag zakken.

Continue reading ‘Dood en leven’

Daarom maakte Percy Irausquin me ook altijd zo blij. Heel slim deed hij zijn ding. Heel gedreven maakte hij gebruik van zijn talent. Ik ben niet zo’n mode-moppie, maar daar ging het mij ook niet om. Als percy op tv was was ik altijd een beetje trots (als mede-Arubaan) – al weet ik best dat ik daarvoor niks heb gepresteerd, maar meer in het kader van al dat slechte en ongenuanceerde gezever. Dan was er Percy. En iedereen hier liep met hem weg. Een betere campagne had het Arubaanse toeristenbureau niet kunnen voeren.

En dan is hij opeens dood. Op zo’n stomme en zinloze manier. En los van dat het vreselijk is voor zijn familie en vrienden. Want dat is het. En ook los van dat er met zijn dood een groot talent verloren is gegaan (zo heb ik gelezen en ik wil het geloven) Is het ook een groot verlies voor Aruba en de andere eilanden. Zo’n sprankelend puntje positiviteit in al die xenofobie die tegenwoordig zo “in” is, mag eigenlijk niet verloren gaan.

Maar dat is hij. En dat is eeuwig zonde.

Veel sterkte aan iedereen die hem moet missen.

Hier overigens het condoleanceregister als je je geroepen voelt:

http://www.collection-prc.com/

“Xaviera. Aangenaam,” stelde ik me voor aan de stevig gebouwde man met even stevige handdruk. Ik wees op de huiskamer en heette hem welkom. De vreemdeling ging zitten en begon zijn verhaal. De betekenis van zijn woorden ontging mij. Het bestuderen van zijn postuur (groot) en blik (gevaarlijk) kostte mij mijn volledige concentratie.

Terwijl hij sprak realiseerde ik me bijna fysiek hoe alleen ik met hem in deze kamer was. Hoe alleen ik met hem in deze lege en veel te stille straat was. Ik rilde onwillekeurig. De temperatuur in de kamer leek een graad te zijn gedaald.

De vreemdeling keek me doordringend aan. Ergens diep in mijn onderbewustzijn zat zijn laatste vraag. Ik haalde het naar voren en beantwoordde hem: “Laten we in de keuken beginnen.” Ik stond op. De vreemdeling volgde mijn voorbeeld. Nu pas zag ik hoe groot hij was. Ik deed een stap terug en gebaarde in de richting van de keuken. Nadat hij z’n route had gekozen, koos ik de mijne; via de gang, weg van hem, door de andere deur.

In de keuken hervatte de vreemdeling zijn monoloog. Meer dan af en toe een instemmende knik of beleefde glimlach lukte me niet. Maar het leek hem niet te deren. Opeens was de keukenla open. Met zijn rechterhand trok hij er een groot hakmes uit. Met wijdopengesperde ogen zag ik het gebeuren. Zonder erover na te denken deed ik een stap naar achteren. De vreemdeling hief al pratend het hakmes op. In slow-motion zag ik hem op me afkomen en de bijl met kracht in mijn schouder slaan. Het bebloede mes diep geparkeerd in mijn lijf. Nog een stap naar achteren, maar daar was de muur al.

“Ik ga je niks doen hoor.” De vreemdeling had mijn gezichtsuitdrukking opgemerkt en klonk nu zelf geschrokken. “Ja,” zei ik met een stem die ik niet herkende en bleef achteruit lopen. De vreemdeling knielde neer bij het tapijt en gebruikte de punt van het hakmes om een punt van het tapijt op te tillen. “Vastgelijmd” zei hij triomfantelijk. Alsof hij een andere uitslag van zijn hakmes onderzoek eigenlijk uberhaupt niet mogelijk achtte. `Het zal een hele klus worden om die eruit te krijgen.” verzekerde hij mij. ” Maar binnen een dag moet het ons lukken om het hele huis schoon te maken en klaar voor oplevering.” Mijn blijdschap om deze boodschap werd enigszins getemperd door het racen van mijn hart. Maar mijn hartslag ging aan de vreemdeling voorbij.

Pas toen ik hem 10 minuten later de deur achter zich dicht hoorde doen werd slow-motion weer normaal-motion. Damn, was ik even op het nippertje ontsnapt aan een huis-leeg-ruimende-tapijt-seriemoordenaar.